تجاری‌سازی فناوری در مراکز تحقیقاتی، یکی از مهم‌ترین مسیرهای تبدیل دانش به ثروت است. در بسیاری از کشورها، مراکز تحقیقاتی تنها تولیدکننده دانش نیستند، بلکه بازیگران فعالی در زنجیره نوآوری و بازار نیز محسوب می‌شوند. مدل‌های موفق تجاری‌سازی معمولاً بر چند اصل مشترک استوارند.

نخست، وجود ساختارهای سازمانی مشخص مانند دفاتر انتقال فناوری، واحدهای مالکیت فکری و واحدهای توسعه کسب‌وکار اهمیت دارد. این ساختارها وظیفه دارند فناوری‌های قابل تجاری‌سازی را شناسایی کرده، ارزش‌گذاری کنند و مسیر ورود آن‌ها به بازار را طراحی نمایند. دوم، ارتباط نزدیک با صنعت و سرمایه‌گذاران ضروری است. مراکز تحقیقاتی موفق، نیازهای بازار را به‌خوبی می‌شناسند و از همان ابتدا، پژوهش‌ها را با نگاه مسئله‌محور پیش می‌برند.

سوم، حمایت از پژوهشگران برای ثبت اختراع، تشکیل شرکت‌های زایشی و مشارکت با بخش خصوصی نقش مهمی در موفقیت دارد. بسیاری از مدل‌های موفق در جهان، مانند دانشگاه‌های کارآفرین یا مراکز تحقیقاتی پیشرو، از طریق ایجاد شرکت‌های مشتق‌شده یا اعطای مجوز بهره‌برداری از فناوری، توانسته‌اند نتایج پژوهشی را به ارزش اقتصادی تبدیل کنند.

چهارم، تأمین مالی مناسب، از سرمایه‌گذاری خطرپذیر تا صندوق‌های پژوهش و فناوری، برای عبور فناوری از مرحله آزمایشگاهی به تولید صنعتی ضروری است. تجربه مراکز تحقیقاتی موفق نشان می‌دهد که تجاری‌سازی تنها با اتکا به پژوهش علمی ممکن نیست، بلکه نیازمند اکوسیستمی هماهنگ از حقوق، مالی، بازار و مدیریت است. در ایران نیز توسعه چنین مدلی می‌تواند به افزایش بهره‌وری مراکز تحقیقاتی و کاهش فاصله علم و بازار کمک کند.